Ía escribir, nesta semana do suposto oito de setembro do suposto ano dous mil oito, unha perspectiva que criticara por vez enésima aquelas persoas que apelan aos seus dereitos e privilexios esquecendo as obrigas; sobre os que se cren máis papistas có papa; sobre os que se cren superiores a ti; sobre os que non che din as cousas con claridade; sobre os hipócritas que che botan un sorriso por diante e un balde de chumbo afundido por tras… pero non o farei. Non escribirei esa perspectiva por dúas razóns: a primeira é que está profusamente criticado noutras perspectivas que lles veño ofrecendo dende hai anos, e a segunda, e máis importante, é que a mesquindade humana que supuraría o tocar calquera deses puntos e indigna de mención escrita e me leva entristecendo o que vostedes non saben.
Sempre defendín, pese as críticas, a inexistencia intrínseca do ben e do mal; e a súa presenza coma resultado de pasos habituais transmitidos de xeración en xeración. O mal e o ben, eses opostos que, conxugados, levan á humanidade, agrupada en grupos sociais, case sempre á discordia. Defendín a nosa existencia por riba do ben e do mal ataviado cunhas nocións rudimentarias de ética e unha concepción “mediosófica” (filosófica media, ou medio filosófica) máis baseada no raciocinio e no sentido común que en complexas correntes filosóficas.
Penso que xa superamos a idea -un tanto pueril- de que o que é bo para min pode ser malo para vostede e viceversa, pois, filosoficamente, iso suporía que ben e mal son a mesma cousa, e sería un paradoxo. Ben e mal si que existen, pero non por si mesmos, e cumpriría configurar nosas realidades por riba deles para non caer no maniqueísmo ignorante, procurando cumprir unha doada directriz persoal: obxectivarnos e dignificarnos sen prexuízo para o próximo, distinguíndonos ante un posible marasmo que nos atopemos, no que cada un faga o que fagan os demais. Distinción para nós, por favor, obxectivos e dignos sen prexuízo para o próximo.
O problema (a discordia) xorde na conexión das realidades configuradas por cada un. Pois cada un cribou a realidade e todo o que a rodea en función a uns patróns de validez que non son compartidos por todos e que conducen á discordia. Patróns xeralmente inculcados coa (des)educación do fogar e coa (des)educación que fai a sociedade dos medios de comunicación. Opino, sentido común en riste, que esa é a causa e o motivo polo que nunca, en toda a historia da humanidade, se vai acadar unha concordia global. O que o diñeiro está conseguindo pouco a pouco (globalización) non está reservado a “substantivos” tan abstrusos como a paz, a xustiza, o amor, etc, que se reducen e se reducirán sempre a celebracións simbólicas dun día de duración.
Pero por que non configurar nosas realidades en torno a un eixo vertebrador común baseado nese “obxectivarnos e dignificarnos sen prexuízo para o próximo”?. Pois porque voan ao noso redor xenreiras ignorantes difíciles de pulir, como a comodidade, a envexa, a crenza estúpida de que temos privilexios e outras manchas da conduta que, de non librarnos delas -cousa que nunca ocorrerá- nos vai manter eternamente orbitando, como satélites, ao redor do planeta da discordia.
Un discordante
