Deprímeme este tempo. Dáme sono, cansazo, sinto frío e desacougo. Os días bótanse riba de nós, sen coidado, comendo o tempo con ansia, larpeiros. As rúas son grises de máis, sostendo impasibles os pasos de transeúntes apresurados que tentan evolucionar nos seus designios, sempre importantes pero nunca abondo importantes. Non evolucionan, nunca evolucionan, só se moven cun frenesí que realmente non cómpre.
Aínda por riba o desacougo medra ao albiscar a sombra ominosa do Nadal, esa tempada que merece a pena polo período de asueto e por manter a ilusión dos nosos nenos e nenas, habitantes dun mundo onde cómpren todos os Nadais posibles. O malo é que non se me van do pensamento os excesos, o consumo, o hedonismo e, en definitiva, a irrevogable propensión que temos os humanos a festexalo todo. Non hai que estudar socioloxía para saber que unha parte enorme dos seres que festexan suntuosamente o Nadal faino co pretexto da festa, de xuntar a familiares e encher o corpo de calorías. Nin recollemento, nin coñecemento das orixes da festa, nin ren. O ascetismo non casa con este mundo idiota.
Chega a tristura con antelación, e non pensen que é doado fuxir do clixé do Nadal. Estamos todos determinados. E nesta espera polo gordo Noel vermello coca cola, o Xesusiño, e os reis cada vez menos magos, a choiva quizabes sexa o mellor neste absceso de melancolía, porque invita ao recollemento, e este á reflexión, á lectura, á meditación… a GOZAR DO SILENCIO. Non pensei que ía escribir estas tres palabras, pero constitúen, créanme, un oasis nun deserto cíclico, un bálsamo deste tempo que retorna unha e outra vez, e que non queremos pero se nos pon diante como unha visita non desexada que tarda máis da conta en marchar. Que si.
O cabaleiro gris
