Hai un tempo agasalláronme cun bonsai. Como non teño ningún tipo de coñecemento botánico, salvo que sei diferenciar unha leituga dunha escarola e una verza dunha folla de repolo, limiteime a situalo no recuncho máis atraínte da miña mesa de “operacións”, no meu estudio. A arboriña adxuntaba un papel que dicía que o había que regar cada tres días de determinada maneira. Dediqueime a relaxarme en certas horas do día na contemplación da miña arboriña bonsai, coas súas pólas, súas follas e seu talo.
Miña impericia cara o contacto co vexetal fíxome ver unha mañán, frustrado, que todas as follas caeran, cando no envase que viña coa planta puña que era de folla perenne. Meu gozo nun pozo, acabárase o bonsai, o pau adquiríu aparencia de regaliz de pau e a terriña que o contiña de leira erma. Nada. Así e todo, non o guindei ao lixo. Mirei a diario súas poliñas como dedos de esquelete, e seguin a regalo cada tres días para escarnio dos outros habitantes da miña casa. Concedinlle unha segunda oportunidade e, co tempiño, as follas reagromaron e o talo colleu o colorciño pardo que soía ter.
Lección esta obvia que nos dí que quen sabe se nas segundas oportunidades é onde se acadan os devezos. Que lles parece?
Un xardiñeiro torpe
