PARVAS FORMIGAS

Mentres pasaba o ferro ás pequenas prendas da miña pequena prenda, vin un documental sobre o espazo e o tempo. E decateime de canto choca o transcendental, o astrofísico e o case metafísico* coas absurdas preocupacións e os moi humanos comportamentos.

O tempo e o espazo cósmicos son unha monstruosidade en comparanza coa insignificancia nosa. E, así e todo, seguimos mentindo, sorrindo ás persoas que non nos gustan, ofrecendo beixos e apertas ao próximo á vez que lle facemos mentais xuízos sumarísimos, ou dando a razón insultando mentalmente pola carencia de razón.

E a bóla do mundo vira entornada no valse interestelar pola inefable cantidade dos corpos celestes. Vira. Rotación, translación, quasares, relatividade, non tempo, anos luz, constelacións, galaxias… inmensidade. Infinito… Imbécil. Porque, na inmensidade, nós cada vez nos facemos mais pequenos, concedendo importancia e entrando no xogo perpetuo das cousas insignificantes que contextualizan á mediocridade na condición humana.

*O astrofísico é ás veces metafísico para miña comprensión limitada.

Unha formiga

COLECTIVO INCONSCIENTE

Nota: pido previamente desculpas a C. G. Jung por esta divagación.

Pensen nos milleiros de millóns de humanos que conformaron a humanidade dende a orixe dos tempos. Pensen despois no coñecemento que estas persoas foron legando á conciencia colectiva (ou, se me apuran, inconsciencia colectiva). Pensen que, se houbese posibilidade de almacenar recordos nos xenes, estes poderían transmitirse de xeración en xeración. De aí o segredo das regresións hipnóticas e as patrañas sobre outras vidas vividas (perdónenme os científicos, os puristas e Iker Jimenez).

Xa sei que estes razonamentos un tanto pedestres e seudotranscendentais cheiran á teoría do inconsciente colectivo de Carl Gustav Jung, psiquiatra suízo que desenvolveu unha teoría co “Inconsciente colectivo” como concepto básico. Dita teoría establece que hai unha linguaxe común aos seres humanos de todos os tempos e lugares do mundo, conformado por símbolos primitivos cos que se expresa un contido da psiquis que está alén da razón, transmitida a saber como.

Cada vez cobra máis forza, pois, collendo ao señor Jung da man e sen entendelo moito, a explicación de que esa linguaxe propagada á humanidade total faga de nós un «colectivo inconsciente» dende a orixe dos tempos. Sen demasiado interese en razonar, en saber, en autocoñecerse, en convivir democráticamente. Con moito interese en pensarse superior aos demáis, en amosarse bruto, animal e instintivo, en satisfacer os instintos…

Ás veces penso que, por mor desa transmisión lingüística cargada de máis vicios ca virtudes, a humanidade pulula cega, inconsciente da súa propia transcendencia, formando inconscientemente un grande “COLECTIVO INCONSCIENTE” Para cando un despertar??????

Un individual inconsciente

RELATO CÍCLICO

A humanidade móvese entre moita repetición e pouca innovación

Vivimos de xeito inconsciente nun sistema de aconteceres ciclados. Os veráns, cun verán máis nas portas, as festas de Ourense, cunha festa máis a piques de comezar, os gobernos de esquerda e de dereita, cun goberno de dereita na Galicia e outro a piques de chegar a nivel nacional… e é que nos repetimos como humanos que somos, reiterativos, intermitentes, pero sempre acudindo ao punto de partida. De que serve innovar? de non moito, pois.

A invasión do Iraq xa se fixo polos mongois en Bagdad no ano catapún. Calquera berro ou discrepancia conduce a un conflito que desencadena unha guerra. E as guerras son todas o mesmo. A democracia xa a había na Grecia clásica, antes dos reinados tiránicos. O laicismo moderno e progresista xa se deu na época da Ilustración. O “turismo termal” xa se deu na época da romanización.

Todo o anterior fainos sentir arrepíos ao pensar que neste suposto século XXI da suposta era que nos contextualiza pode chegar calquera cousa en estado de repetición histórica. Botemos a vista no rango de tempo dende hai cinco mil anos até hoxe e poñámonos a tremer. Dígocho eu.

…E TI DE QUEN ES?????

Aos ollos dun entendido en fundamentos de política pura as eleccións europeas amosaron que a cidadanía ten predilección polo capital e a propiedade privada en detrimento das políticas sociais, cando en realidade, a férrea realidade nos di que, pese a que as cores políticas definan un corpus de ideas concretísimas, a masa seguimos votando dende o punto de vista castigador ou dende o punto de vista de pertenza a un grupo pechado.

-Hai unha crise tremenda. Ides ver, vóulle votar aos azuis… como se a crise non fose unha ameaza xordida de vello en américa…
-Eu son dos vermellos de toda a vida… coma se os parámetros non cambiaran cos anos e as persoas non fixeran análises de conciencia…

É que seguimos a darlle o mesmo trato á política e ao fútbol, no canto de racionalizar calquera paso que se dea, pois ela, a política, queirámolo ou non, representanos. Así, sen racionalizar, votamos á dereita sendo fillos de obreiros, ou votamos á esquerda pisando a calquera con tal de ter ben chea a despensa da nosa familia.

E vostede de quen é? De Kas laranxa ou Kas limón? Dos brancos ou dos negros? Dos azuis ou dos vermellos? Dos tigres ou dos leóns? Do Barcelona ou do Madrid? Dos indios ou dos vaqueiros? Dos bos ou dos malos? Dos republicanos ou dos nacionais? En definitiva Do PP ou do PSOE? Non. Non se trata deso. Trátase, penso, de coñecer en todo intre as características do pavimento que pisamos.

Non é cuestión de pertencer por pertencer nin de empregar o voto como castigo. Cada un no seu recadro da existencia pero sabendo sempre por que.